Zeynep ile Uykucu Çınar
Zeynep, köyün yaşlı çınarıyla birlikte yaprakları sayarak yavaşlamayı öğrenir.
Zeynep’in evinin karşısında çok yaşlı bir çınar vardı. Gündüzleri dallarında kuşlar oynar, çocuklar gölgesinde koşardı.
Bir gece Zeynep pencereden baktı. Çınarın yaprakları hâlâ kıpır kıpırdı.
“Uyumadın mı?” diye sordu.
Çınar yapraklarını hışırdattı. “Bütün gün çok ses dinledim. Şimdi dallarım nasıl yavaşlayacağını unuttu.”
Zeynep terliklerini giyip bahçeye çıktı. Sırtını çınarın kalın gövdesine dayadı.
Yaprakların Ninnisi
“Birlikte sayalım,” dedi Zeynep.
Bir yaprak yavaşladı. İki yaprak birbirine sokuldu. Üç yaprak rüzgâra “iyi geceler” dedi.
Dört yaprak sustu. Beş yaprak ay ışığına battaniye oldu.
“Bir yaprak, iki yaprak; dallar yavaş, gece yumuşak.”
Çınarın dalları ağır ağır duruldu. En tepedeki son yaprak da küçük bir esnemeyle yerine kıvrıldı.
“Şimdi oldu,” dedi çınar. “Peki senin gözlerin neden hâlâ açık?”
Zeynep güldü. “Ben de saymayı unutmuşum.”
Çınar bir dalını Zeynep’in penceresine doğru uzattı. Yaprakları çok hafifçe hışırdadı.
Zeynep yatağına döndü. Bir yastık, iki kapalı göz, üç sakin nefes… Dörde gelmeden esnedi.
Dışarıda uykucu çınar sessizce bekliyordu. İçeride Zeynep yorganına sarıldı. Yaprakların ninnisi pencereden süzüldü ve ikisi de aynı ay ışığının altında uykuya daldı.