İpek’in Rüya Kütüphanesi

İpek’in odasındaki kitaplığın en alt rafında, hiçbir kitabın sığmadığı dar bir boşluk vardı. Bir gece saat on ikiyi vurduğunda bu boşluktan altın renkli bir ışık sızdı.

İpek eğilip baktı. Rafın arkasında, küçük bir kapı açılmıştı. Kapının üstünde yazı yoktu; yalnızca ay ve yıldız biçiminde iki oyma vardı.

İçeri adım atınca kendini kubbeli, büyük bir kütüphanede buldu. Raflarda “uçmak”, “deniz altında yürümek” ya da “bulutlardan ev yapmak” gibi rüyalar taşıyan kitaplar vardı. Kitapların sırtlarında sözcükler yerine renkler parlıyordu.

Masada oturan kütüphaneci Nermin Hanım, “Tam zamanında geldin,” dedi. “Bu gece rüyaları dağıtmama yardım eder misin?”

İpek heyecanla kabul etti.

Rüyalar Nasıl Seçilir?

İlk ziyaretçi, yuvasında uyuyamayan küçük bir tavşandı. “Bana en neşeli rüyayı verin,” dedi.

İpek parlak turuncu bir kitap seçti. İçinde davullar, uçan balonlar ve büyük bir şenlik vardı. Fakat tavşan kitabı açınca kulaklarını kapattı.

“Bu gece çok yoruldum,” dedi. “Bu kadar ses istemiyorum.”

Nermin Hanım, “Bir rüyanın güzel olması yetmez,” diye fısıldadı. “Onu görecek kişinin o gece neye ihtiyacı olduğunu da duymak gerekir.”

İpek tavşana, “Bugün seni en çok ne yordu?” diye sordu. Tavşan bütün gün kalabalık bir pazarda annesine yardım ettiğini anlattı. Bunun üzerine İpek, içinde sessiz bir havuç tarlası ve ılık rüzgâr bulunan açık yeşil kitabı verdi. Tavşanın omuzları gevşedi.

Sonra sınavını düşünen genç bir sincap geldi. “Her şeyi unuttuğumu görüyorum,” dedi.

İpek ona hemen başarılarla dolu altın kitabı uzatmak istedi. Sonra durdu. “Şu anda neye ihtiyacın var?” diye sordu.

“Birinin bana elimden geleni yaptığımı söylemesine,” dedi sincap.

İpek, kapağı yumuşak mavi olan ince bir kitap buldu. Bu rüyada sincap, bir tepeye kendi hızında çıkıyor ve her adımda arkasında küçük bir çiçek açıyordu.

“En iyi rüya, en parlak olan değil; uyumadan önce kalbinin ihtiyacını duyan rüyadır.”

Gece boyunca İpek pek çok ziyaretçiyi dinledi. Özleyenlere kavuşma bahçeleri, endişelenenlere sakin yollar, çok heyecanlı olanlara yavaş akan nehirler verdi.

Sabaha doğru raflarda tek bir kitap kaldı. Kapağı renksizdi.

“Bu kimin rüyası?” diye sordu İpek.

Nermin Hanım gülümsedi. “Senin. Rengini, neye ihtiyacın olduğunu söyleyince bulacak.”

İpek düşündü. Herkese yardım etmişti ama kendi içinde hâlâ hızlı bir heyecan vardı. “Ben, yaptıklarımı düşünmeden dinlenebileceğim sessiz bir yer istiyorum,” dedi.

Kitabın kapağı lavanta rengine dönüştü. İpek açınca, ay ışıklı bir odada yumuşacık yastıklar gördü. Hiçbir görev, hiçbir soru yoktu. Yalnızca dinlenmek vardı.

Nermin Hanım kapıyı gösterdi. “Kütüphane her gece açık. Ama bazen en doğru rüya, kendi yatağında seni bekler.”

İpek odasına döndü. Küçük kapı sessizce kapandı. Yastığına başını koyduğunda lavanta renkli kitabın sayfaları zihninde açıldı.

O gece İpek, rüyaları düzenlemedi. Hiç kimseye yol göstermedi. Yalnızca dinlendi. Kütüphanedeki bütün kitaplar da raflarında hafifçe parlayarak ona eşlik etti.