Yasemin ve Gölgeyi Dinleyen Gölge
Yasemin, odasındaki gölgenin korkulacak değil, dinlenmek isteyen bir sessizlik olduğunu fark eder.
Yasemin, lambayı kapattığında duvarda uzun bir gölge gördü. Gölge, sandalyesinin arkasında sessizce oturuyor gibiydi.
Yasemin battaniyesini biraz daha yukarı çekti. Sonra gölgeye dikkatlice baktı. Gölge de ona bakıyor muydu?
“Benden mi korkuyorsun?” diye sordu Yasemin.
Gölgenin Sesi
Gölge konuşmadı. Yasemin de hemen ışığı açmadı. Birlikte sessizce durdular. O sırada Yasemin, gün içinde söyleyemediği bir cümleyi hatırladı: “Bugün biraz yoruldum.”
Bu cümleyi gölgeye anlattı. Gölge, sanki omuzlarını indirip rahatladı. Yasemin kendi duygusunu duyunca göğsündeki sıkışıklık da azaldı.
“Bazen gölgeler yok olmaz; onları dinlediğimizde şekilleri yumuşar.”
Yasemin lambayı biraz açtı. Gölge küçüldü, sandalye yine sandalye oldu. Fakat Yasemin, gölgenin ona önemli bir şey öğrettiğini biliyordu: Duygulara bakmak, onlardan kaçmaktan daha sakin bir yoldu.
Yatağına uzandı. O gece odada yalnızca yumuşak bir ışık ve Yasemin’in düzenli nefesi vardı.