Murat’ın Gece Kütüphanesi
Murat, gece kütüphanesinde her kitabın kendine ait bir sessizlik taşıdığını keşfeder.
Murat’ın odasında küçük bir kitaplık vardı. Geceleri kitapların kapakları ay ışığında parlıyor, sayfaları sanki birbirine fısıldıyordu.
Bir akşam Murat kitaplığın önünde uyuyakaldı. Gözlerini açtığında odası sessiz bir kütüphaneye dönüşmüştü.
Sessiz Kitaplar
İlk kitap ormanların sesini saklıyordu. Murat kapağını açınca yaprak hışırtıları duydu. İkinci kitap denizin ritmini taşıyordu. Üçüncüsünde yıldızların sabırlı ışığı vardı.
“Hangisini okuyacağım?” diye sordu Murat.
Kitaplar cevap vermedi. Her biri kendi sessizliğini sundu. Murat, en parlak olanı değil, o akşam kalbine en yakın olanı seçti.
“İyi bir kitap bazen çok şey anlatmaz; dinlenecek bir yer açar.”
Sayfalar ilerledikçe Murat’ın düşünceleri yavaşladı. Orman, deniz ve yıldızlar aynı hikâyede buluştu. Hikâyenin sonunda kahramanlar evlerine dönüp ışıklarını söndürdü.
Murat kitabı kapattığında kendi odası yeniden görünüyordu. Kitaplığına teşekkür etti, yatağına uzandı ve gece kütüphanesinin sessizliğini yanında tuttu.