Arda ve Gölün Kayıp Yansıması

Arda, dedesiyle göl kıyısındaki küçük kulübede kalıyordu. Her gece yatmadan önce iskeleye çıkar, ayın sudaki yuvarlak yansımasına el sallardı.

Bir akşam göl dalga dalgaydı. Ay gökyüzündeydi ama sudaki yansıması yoktu.

“Ayın resmi kaybolmuş!” dedi Arda.

Dedesi gülümsedi. “Belki göl bugün çok şey yaşadı. Biraz sakinleşmeye ihtiyacı vardır.”

Arda hemen yardım etmek istedi. Bir kovayla dalgaları düzeltmeye çalıştı. Olmadı. Elleriyle suyu bastırdı. Dalgalar daha da çoğaldı.

Beklemenin Küçük Sırrı

Sazlıkların yanında duran ak balıkçıl, “Gölü sakinleştiremezsin,” dedi. “Ama onun sakinleşmesini bekleyebilirsin.”

Arda için beklemek zordu. Yine de iskelenin ucuna oturdu. Önce ayaklarını kıpırdatmamayı denedi. Sonra ellerini dizlerine koydu.

Bir kurbağa “vırak” dedi. Uzakta bir baykuş seslendi. Kamışlar birbirine sürtündü. Arda gölün yalnızca dalgalardan ibaret olmadığını fark etti.

Bir süre sonra büyük dalgalar küçüldü. Küçük dalgalar ince çizgilere dönüştü. İnce çizgiler de yavaşça kayboldu.

Ayın ışığı suya bir yol çizdi. Önce gümüş bir parça, sonra yarım bir daire, en sonunda kocaman yuvarlak bir yansıma belirdi.

“Bazı şeyler zorlayınca değil, onlara zaman verince yerine gelir.”

Arda suya eğildi. Ayın yanında kendi yüzünü de gördü. Kaşları artık çatık değildi. Omuzları gevşemişti.

“Göl mü sakinleşti, ben mi?” diye sordu.

Dedesi yanına oturdu. “Belki ikiniz de,” dedi.

Birlikte ayın yansımasına iyi geceler dilediler. Arda kulübeye döndü, yorganını çekti. Gözlerini kapadığında aklına göl geldi: önce dalgalı, sonra çizgili, sonra dümdüz.

Nefesi de aynı yolu izledi. Önce hızlı, sonra yavaş, sonra sessiz… Ayın yansıması gölde, huzurun yansıması Arda’nın yüzünde kaldı.