Bora ve Sessiz Kıyının Haritası

Bora, deniz kenarındaki evinde uyumadan önce penceresini biraz aralardı. Gece olunca deniz ona kocaman, mavi bir battaniye gibi görünürdü.

Bir akşam dalgaların sesi her zamankinden daha kısıktı. Bora kulağını cama yaklaştırdı ama yalnızca yumuşacık bir şıpırtı duydu.

“Dalgalar neden fısıldıyor?” diye sordu.

Deniz, köpükten minicik bir harita çıkardı. Haritanın üzerinde kumdan bir yol, yuvarlak bir ay ve uyuyan bir martı resmi vardı.

Haritanın İlk Yolu

Bora haritayı yatağının yanına koydu. Kumdan yolun üzerinde üç küçük durak vardı: nefes, dinle, dinlen.

İlk durakta Bora burnundan yavaşça nefes aldı. Deniz de içine derin bir nefes çekti. İkinci durakta Bora gözlerini kapatıp dalgaları dinledi.

Bir dalga kıyıya dokundu, sonra geri çekildi. Bir başka dalga geldi, o da usulca geri döndü. Bora her sesi saydı: bir, iki, üç.

Son durakta haritanın ayı parladı. Bora battaniyesinin altına girdi ve “Deniz de dinleniyor, ben de dinleniyorum,” dedi.

Harita küçüldü, küçüldü ve bir deniz kabuğuna dönüştü. Kabuğun içinden gelen ses, Bora uykuya dalana kadar ona sakin bir yol gösterdi.

“Dinleyen kalp, gecenin yolunu kolayca bulur.”

Sabah olduğunda deniz yine büyük ve maviydi. Bora haritayı yastığının altında sakladı. Her gece ona bakmadan da yolu hatırlayacağını biliyordu.