Burak’ın Kayıp Mor Kalemi
Burak, kaybolan mor kalemini ararken sabrın yeni fikirler için nasıl alan açtığını keşfeder.
Burak’ın en sevdiği kalem mor renkteydi. Onunla gece gökyüzü, üzüm salkımları ve lavanta tarlaları çizerdi.
Bir akşam kalem ortadan kayboldu. Burak önce masanın altına baktı, sonra çekmeceleri hızla açtı. Mor kalem yoktu.
“Bulamıyorum!” diye söylendi.
Üç Sakin Adım
Annesi yanına oturdu. “Önce dur,” dedi. Burak ellerini dizlerine koydu. “Şimdi bak.” Masanın üzerinde sarı, yeşil ve mavi kalemleri gördü. “Sonra düşün.”
Burak, mor kalemi en son nerede kullandığını hatırlamaya çalıştı. Bir yıldız çizmiş, sonra kitabının yanına uzanmıştı. Kitabı kaldırınca kalem orada değildi. Sandalyenin altına baktı; yalnızca küçük bir silgi çıktı.
“Acele eden gözler geçer; sakin bakan gözler görür.”
Burak, yatağının yanındaki battaniyeyi düzeltti. Mor kalem battaniyenin kıvrımında sessizce bekliyordu.
Burak gülümsedi. Kalemini kutusuna koydu ve o gece mor bir gökyüzü çizmek yerine gözlerini kapatıp gökyüzünü hayal etti. Resmi sabah tamamlayacaktı.