Defne’nin Rüzgâr Haritası

Defne’nin köyünde akşam meltemi her gün aynı yolu izlerdi. Önce gelincik tarlasından geçer, sonra dereye uğrar, en son da evlerin perdelerini hafifçe sallardı.

Bir akşam hava hiç kıpırdamadı. Yapraklar sessiz, yel değirmeni hareketsizdi.

Defne tepeye çıktığında meltemi taşların arasında büzülmüş buldu.

“Yolumu unuttum,” dedi meltem. “Her yer karanlık olunca nereye gideceğimi bilemedim.”

Defne eve koşup eski bir bez parçası, birkaç renkli ip ve kömür kalemi getirdi. “Sana bir harita çizeriz,” dedi.

Görünmeyen Yollar

Önce gelincik tarlasını çizdi. Ama meltem, “Karanlıkta kırmızıyı göremem,” dedi.

Defne düşündü. Haritanın o köşesine kuru kekik yaprakları bağladı. “Buraya gelince kokusundan anlarsın.”

Sonra dereyi çizdi. Yanına üç mavi boncuk dikti. Boncuklar birbirine değince su gibi şıkırdadı.

Köy yoluna yumuşak yün parçaları koydu. “Burası koyunların uyuduğu çayır. Yünü hissedince eve yaklaştığını bilirsin.”

Haritanın sonuna küçük bir cep yaptı. Cebin içine annesinin kuruttuğu lavantadan koydu. “Bu da bizim pencere,” dedi.

Meltem bez haritanın üzerinden usulca geçti. Kekiğin kokusunu aldı, boncukların sesini duydu, yüne dokundu ve lavantayı buldu.

“Bir yol yalnız gözle görülmez; bazen kokuyla, sesle ve güzel bir anıyla bulunur.”

Defne haritayı iki eliyle havaya kaldırdı. Meltem önce bezin kenarını kıpırdattı. Sonra gelincik tarlasına doğru ince bir çizgi gibi uzandı.

Kekikler koktu. Dere şıkırdadı. Yel değirmeninin kanatları ağır ağır dönmeye başladı.

Meltem köye ulaşınca perdeler kabardı. Sıcak odalara serinlik doldu. Uykuya hazırlanan çocuklar yastıklarında rahatça döndü.

Defne haritayı yatağının yanına astı. O gece pencereye gelen meltem, lavanta kokusunu odasına taşıdı.

“Yolumu buldum,” diye fısıldadı.

Defne gözlerini kapadı. Haritadaki bütün yollar kıvrılıp huzurlu bir düşe dönüştü.