İrem’in Renkli Düğmeleri

İrem’in annesi, eski bir kutuda yüzlerce düğme saklardı. Kimi düğmeler yuvarlak, kimi kare, kimi de üzerinde minicik çiçekler taşırdı.

İrem bir akşam kutuyu açtığında düğmelerin odanın zeminine yuvarlandığını gördü. Kırmızı, mavi ve sarı düğmeler halının üzerinde birer yıldız gibi parladı.

Fakat kutunun en sevdiği yeşil düğmesi yoktu. İrem, onu bulmak için odasının her yerine baktı.

Duyguların Renkleri

İlk olarak pencerenin yanında mavi düğmeyi buldu. Mavi düğme, “Beni ararken biraz endişelendin, değil mi?” dedi. İrem başını salladı.

Koltuğun altındaki sarı düğme ona güneşli bir anıyı hatırlattı. İrem, arkadaşı Aslı’yla güldüğü öğleden sonrayı düşündü.

Kırmızı düğme cesur olduğunu, mor düğme ise bazen sessiz kalmanın da iyi bir seçim olduğunu anlattı.

İrem duygularının birbirine karışık olabileceğini fark etti. Bir insan hem meraklı hem biraz korkmuş, hem de umutlu olabilirdi.

Yeşil düğmeyi yatağının altında buldu. Düğme gülümseyerek “Ben sabrın rengiyim. Beni bulana kadar vazgeçmedin,” dedi.

İrem tüm düğmeleri kutuya koymadı. Mavi düğmeyi yastığının yanına, yeşil düğmeyi de avucuna aldı.

“Bir duyguyu tanımak, ona yumuşak bir yer vermektir.”

O gece İrem uykuya dalarken günün bütün renklerini hatırladı. Renkler karanlıkta kaybolmadı; kalbinin içinde sakin bir gökkuşağı oluşturdu.