Nehir’in Uykuya Hazırlanan Çiçekleri
Nehir, bahçedeki çiçeklerin geceye hazırlanışını izlerken kendi kalbinin de yavaşladığını fark eder.
Nehir’in penceresinin önünde küçük bir bahçe vardı. Gündüzleri papatyalar güler, mor menekşeler başlarını güneşe çevirirdi.
Akşam olunca bahçede tatlı bir hazırlık başlardı. Papatyalar yapraklarını toplar, menekşeler kokularını yavaşça azaltırdı.
Nehir pencereden sordu: “Siz de uyumaya mı hazırlanıyorsunuz?”
En yaşlı papatya başını salladı. “Önce günün güzel yanını hatırlarız. Sonra yapraklarımızı dinlendiririz.”
Bahçenin Gece Ritüeli
Nehir bugünün güzel yanını düşündü. Annesiyle yaptığı meyve tabağını, yerde bulduğu yuvarlak taşı ve kardeşinin ona gülümsemesini hatırladı.
Papatya, yapraklarını birer birer kapattı. Nehir de ellerini dizlerinin üzerine koydu. Menekşe hafifçe koktu. Nehir burnundan nefes aldı, ağzından verdi.
Bahçedeki minik salyangoz, bir yaprağın altına girerken “İyi geceler, Nehir,” dedi. Nehir de odasındaki oyuncak ayıya, perdeye ve lambaya iyi geceler diledi.
Gökyüzündeki ay, bahçeye ince bir ışık bıraktı. Çiçekler bu ışığın altında sessizce dinlenmeye başladı.
“Günün güzelini hatırlamak, geceye yumuşak bir kapı açar.”
Nehir yatağına uzandı. Bahçedeki çiçeklerin yaprakları gibi gözlerini kapattı. Sabah olunca hepsinin yeniden açacağını bilmek, uykusunu daha da tatlı yaptı.