Yiğit ve Gölge Bahçesi
Yiğit, duvarındaki gölgenin korkulacak bir şey değil, hayal kurmaya açılan bir kapı olduğunu anlar.
Yiğit, gece lambasını kapatınca duvarda uzun bir gölge görürdü. Gölge bazen uzar, bazen kısalır, bazen de yatağın kenarına kadar sessizce sokulurdu.
Bir gece Yiğit gölgeye baktı ve onun bir canavara benzediğini düşündü. Kalbi hızlandı. Tam annesini çağıracakken gölge ince bir sesle konuştu.
“Ben senin lambanın duvardaki hikâyesiyim. İstersen beni biraz daha yakından tanıyabilirsin.”
Yiğit yatağından kalkmadı. Yalnızca yastığının üzerine oturup gölgeyi izledi.
Gölgenin Çiçekleri
Gölge bir anda iki kulağı uzun bir tavşana benzedi. Sonra bir ağaca, sonra kanatlarını açan bir kuşa dönüştü.
Yiğit de ellerini lambanın önüne tuttu. İki parmağından minik bir kuş yaptı. Gölge kuşu hemen yanına gelip ona eşlik etti.
Duvar artık karanlık bir yer değildi. Orada tavşanların zıpladığı, ağaçların sallandığı gizli bir bahçe vardı.
Yiğit bahçede bir kapı gördü. Kapının üzerinde “Korktuğunda yavaşça bak” yazıyordu.
Kapı açılınca gölge bahçesinin içinden yumuşak bir ay ışığı geldi. Bu ışık, Yiğit’in kalbindeki hızı azalttı.
Yiğit gölgeye, “Sen biraz korkutucu görünebilirsin ama seni tanıyınca başka şeyler de görüyorum,” dedi.
“Tanıdığımız şeyler, kalbimizde daha az yer kaplar.”
Yiğit tekrar yatağına uzandı. Gölge, duvarda sakin bir ağaç şeklinde durdu. Yiğit gözlerini kapattı ve o ağacın altında dinleniyormuş gibi uyudu.